Mijn avonturen

Als stoere kater beleef je natuurlijk zo het een en ander.
De meeste avonturen vertel ik niet aan mijn baasjes, want daar worden ze alleen maar overbezorgd van. Ik zal je daarom niet vervelen met de nogal alledaagse avonturen, maar ik heb nog wel een heel spannend verhaal te vertellen.... Waaruit maar weer blijkt dat een kat echt negen levens heeft!

Het avontuur met de speld

Op een goede dag zat een van mijn baasjes weer eens achter zijn computer en vergat hij mij de aandacht te geven die ik verdiende.
Ik verveelde mij dus stierlijk en zocht naar een leuk spelletje om ook wat te doen te hebben. Ik keek eens goed om mij heen en vond precies wat ik zocht! Want, daar zat een leuk rood knopje in het behang geprikt: eens kijken of ik dat kon lospeuteren. Dus ik hapte en slikte.... en weg was de speld (want dat was het). Ik had succes, want mijn baasjes reageerden direct! Alleen niet op de manier die ik had gedacht. Want, wat gebeurde er? Er werd een grootscheepse zoekactie op touw gezet naar een verdwenen speld. Ze konden maar niet begrijpen dat ik die speld had opgegeten; katten eten immers geen spelden.
Aangezien ze die speld in die troep niet konden terugvinden, moesten ze me toch echt geloven: ik had hem echt opgegeten! Ze keken mij ongelovig aan.
Wat een toestand: ik werd niet meer opgetild en rondgedragen (stel je voor dat die speld mijn ingewanden zou doorboren), maar er werd driftig getelefoneerd naar dierenartsen en verhuurbedrijven om een metaaldetector te huren! De dierenarts wist te vertellen dat katten echt geen spelden eten en dat een metaaldetector ook zeker niet gevoelig genoeg was om mijn buik te kunnen scannen!

Het enige alternatief was: voorzichtig doen met de kat, hem goed observeren en alle poep onderzoeken.

Zo gezegd, zo gedaan: ik kreeg veel, nee, heel veel eten!

Nou, ik kan je wel vertellen: dat valt niet mee hoor! Ik heb er nu nog buikpijn van.
Voor mijn baasjes was het natuurlijk allemaal heel spannend. In gedachten zagen ze die speld door mijn ingewanden gaan mijn spijsverteringskanaal (wat natuurlijk niet ondenkbaar is!) en ze kregen het er benauwd van.

En ja hoor, na drie dagen van veel eten en vooral veel poepen vonden mijn baasjes het gewraakte voorwerp netjes ingepakt in een zojuist door mij geproduceerde drol! Hoera! Ik had het overleefd.
Ben je nieuwsgierig welke weg "mijn" speld heeft bewandeld? Klik dan op mijn buik.

Het is maar goed dat ik dit allemaal niet geweten heb! Anders had ik net zo in de rats gezeten als mijn baasjes. Maar gelukkig is alles weer goed gekomen.

Wil je ook nog iets te weten komen over katten in het algemeen? Neem dan een kijkje op de volgende pagina.